De Keukenhof, wie kent het niet! Het staat al jaren op mijn "moeten we ook eens naar toe gaan lijstje" maar het was er tot nu toe niet van gekomen. Inmiddels is het gelukt, we hebben het gezien! Je wist niet dat er zoveel verschillende tulpen waren. Prachtig aangelegd park en ook Utah kan niet onopgemerkt door het park wandelen. Voor (voornamelijk) de Aziatische toeristen is een Spets een zeer opmerkelijke verschijning. Ze vinden het mooi, grappig maar toch ook een beetje eng. Ook bij de ouderen (in rolstoelen) was zij populair. Daar wilde Utah dan weer niet zo veel van weten, ze waren te nadrukkelijk aandacht aan het vragen van haar, dan is het niet leuk meer. Net een Spets ;-)

De foto's zijn gemaakt op 4 mei jl.

Ze staan weer in bloei en ik vind die kleur zo mooi! :-) Hier en daar zie je ze staan maar in het Hoekse Bos zijn ze met meer. Utah vindt een rondje bos natuurlijk leuk maar als ze de camera ziet, zie je haar "zuchten" :-) Ze doet liever even haar eigen ding. Héél even tussen de bloemetjes kan best maar op boomstammen klimmen, stukken hout sjouwen en dennenappels zoeken is vandaag meer aan haar besteed. Gelijk heeft ze!

Na veel te lange tijd lukt het vrijdag om weer eens gezellig te wandelen met Femke, Zé en Dude. We spreken op onze vaste stek af in de Broekpolder in Vlaardingen. Iedereen is blij elkaar te zien! Aan het einde van de wandeling 'hangen' we nog wat rond op het veld (nog niet uitgekletst :-) en dan lusten de Spetsjes echt wel een lekker KOEKIE! Wat een aandacht.....

Vaccineren is een veel besproken onderwerp in "hondenland". Waar doe je nu wijs aan, wat is het beste? Volgens het "boekje" zou Utah nu de 'grote cocktail' moeten krijgen en ik heb, na het nodige onderzoek, besloten om door middel van titeren* te bepalen of Utah deze enting(en) wel of niet nodig heeft. Ik meld Utah aan voor een titer sessie (Vaccicheck) bij Trimsalon Suzanne in onze buurt. Dierenarts Brenda Ooms neemt de test af. Sylvia en Sandy komen ook deze kant uit om bij Sandy ook de test te laten doen. Kunnen we het nuttige weer met het aangename combineren! :-)

Eerst gooien we de hondjes 'drukdrukdruk' even los op de hondendijk. Ze rennen en blaffen wat af. De moeilijkste opdracht was samen op de foto gaan. Met wat geduld en lekkere snacks krijgen we het voor elkaar. Ze hebben beide een beetje last van bananen in de oren. Zou het door het voorjaar komen?

We gaan thuis gezellig even wat eten en dan vertrekken we naar de titer sessie. Wat zou de uitslag zijn? Best een beetje spannend! Het bloeddruppeltje afnemen is niet leuk voor Utah, ze wil het liefst vluchten. Heel even in de houtgreep en het is zo gepiept. Sandy doet het wat makkelijker. In de tijd die we moeten wachten op de uitslag gaan we nog even naar het Prinsenbos. De uitslag is voor beide hondjes perfect. Blij met deze keuze! Enten is goed, als het nodig is. 

* Door middel van afname van een bloeddruppeltje kijken naar de aanwezige antistoffen voor de ziektes Hepatits, Parvo en Distemper.

Zondag was het zomaar een echte zomerse dag! Vandaag hebben we zin in iets anders dan het normale rondje 'Hoek van Holland'. We besluiten om naar Oostvoorne te gaan,  eens kijken hoe het voormalige autostrand erbij ligt. Het is zelfs nog warmer dan we dachten, goede keuze zo lekker aan het water! 

Het is, traditiegetrouw, weer tijd voor de jaarlijkse 'verjaardag date' met Sylvia en ons Border Collie vriendinnetje Sandy. Afgelopen donderdag spreken we af bij Kijkduin. Het belooft een mooie lentedag te worden en we kunnen wel wat vitamine D gebruiken! We struinen lekker over het strand richting Scheveningen. De hondjes vermaken zich natuurlijk prima. Rondjes rennen, restanten ballen nog kleiner maken, pootje baden, graven nog eens graven en wat medemensen met een ballenstok irriteren :-) Bij ons eindpunt pakken we een terrasje om wat te eten. We lopen weer terug naar Kijkduin en besluiten om nog even een kijkje te nemen bij de Vogelkelder in Den Haag. Het kan niet anders dan dat onze hondenvriendinnetjes héél moe zijn na deze dag! Racen over het strand en ál die luchtjes bij de Vogelkelder.  Het was weer een hele gezellige dag!

Deze keer weer eens een filmpje, even mijn nieuwe speeltje uitproberen!

Wij houden ervan, langere dagen, de vogels die fluiten en alle mooie kleuren van de bolletjes die je overal weer op ziet komen. Utah zal het vast een worst zijn maar ik vind het altijd weer leuk voor de foto's. We gaan op pad met de fiets, we nemen lekkere snoepjes en een balletje mee dan is het toch al feest. Dan wordt er daar graag even voor geposeerd! Klein detail, ik heb een nieuwe riem geknoopt in Zweedse kleuren, leuk he?!

Inmiddels hebben we al een uitgebreide collectie aan 'hersenwerk' spelletjes verzameld en gemaakt. Er komen steeds weer nieuwe ideetjes bij en dat is juist ook leuk want dan kun je lekker afwisselen. Een Spets houdt nu eenmaal wel van een beetje afwisseling of uitdaging en terecht! Daarbij is het ook nog eens hartstikke leuk om zelf een beetje creatief bezig te zijn. Afgelopen weekend had ik weer zo'n "freubel bui". Deze keer heb ik een 'snuffelmandje' gemaakt. Heel eenvoudig maar nu al een succes! Wil je zelf ook wat freubelen? Zoek dan eens op Facebook naar Hersenwerk voor honden.

Nu bijna twee weken geleden, wat een schrik! Mijn moeder en ik gaan gezellig wandelen met Utah. Niets bijzonders, gewoon een "rondje sportpark". Bij de uitgang van het park lijn ik Utah aan. Na een aantal meter blijft Utah achter, als ik omkijk trekt ze met haar achterpoot en ze staat in een rare stand. Ik voel aan het voetzooltje en merk dat het pootje helemaal stijf is. Ik zet het poot terug en deze blijft in een rare wijde stand staan en ze trekt nu ook met het andere achterpoot.  Ineens zien we deze stijfheid in haar hele lijf trekken, ze beweegt ongecontroleerd en valt nog net niet om. Als ik in haar bekkie wil kijken of er iets in zit en de kleur van de slijmvliezen wil checken krijg ik haar kaken niet van elkaar. Foute boel, realiseer ik mij, en ik wil z.s.m. naar een dierenarts.

We moeten nog zo'n kilometer naar huis lopen, als ik Utah optil trekt haar nek helemaal scheef. We houden haar ogen in de gaten, maar ze blijft volledig bij en alert. Ondertussen bel ik de dichtstbijzijnde dierenkliniek. Daar aangekomen is ze (gelukkig) alweer haar vrolijke zelf en vindt het reuze interessant binnen. Natuurlijk wil ik dat ze nagekeken wordt. De arts denkt in eerste instantie aan, een probleem met hart, suiker of een vorm van epilepsie. Na een grondige check, die helemaal goed was, besluiten we een bloedonderzoek te doen. De uitslag noemt de dierenarts "als die van een jonge hond". Gelukkig maar!

Voor nu gaat de dierenarts uit van een eenmalige aanval. Iets wat relatief vaak voor kan komen bij honden vertelt hij. We gaan het in de gaten houden en mocht het vaker voorkomen gaan we natuurlijk verder zoeken. We hebben, vooralsnog, niets geks meer gezien of gemerkt. Dat is heel fijn want de schrik zat flink in de, vooral mijn, benen. Mocht iemand suggesties hebben, deze zijn welkom! Ze is niet recentelijk ontwormt, ontvlooit, of geënt (dit voorjaar willen we een titerbepaling laten doen en de Weil L4 enting neem ik nog in twijfel maar is vorig voorjaar wel gezet) en epilepsie is niet iets wat (frequent) voorkomt in het ras.

Oke, laten we niet overdrijven maar met deze poedersuiker zijn we al super blij! Het is leuk wakker worden bij een witte wereld en als het dan in de loop van de ochtend weer gaat sneeuwen rennen we bijna naar buiten! Gelukkig lag de camera nog binnen handbereik van gisteren. Het maken van foto's valt overigens niet mee als het sneeuwt. De lens heeft moeite met focussen met al die dwarrelende vlokjes, maar we hebben er toch wat leuks van weten te maken. Utah blijft toch wel gek doen dus geen gebrek aan herkansingen. We hebben weer genoten buiten. Ik vind sneeuw zó leuk en Utah volgens mij ook wel... ! :-)

Wat een leuke dag hebben we weer gehad met de 'Vrienden van de Zweedse Herder' club! Deze keer is de wandeling, net als vorig jaar februari, op het strand van Noordwijkerhout. Het belooft een koude dag te worden maar dat is wel besteed aan de Spetsen. De baasjes zijn allemaal goed ingepakt! Het blijft een super plek voor een (groeps)wandeling, door het bos, duin en naar het strand. De jonkies van de groep nemen een kortere route en we spreken bij het volgende slag weer af. Het is genieten om te zien hoe leuk de hondjes het samen hebben en hoe jong en oud elkaar een beetje opvoeden. Natuurlijk wordt er ook over van alles en nog wat gekwebbeld door de baasjes en geintereseerden. Na afloop warmen we nog even gezellig op met lekkere warme chocomelk met slagroom!