De afgelopen dagen was het strand bedekt met een dikke laag schuim. Utah had een balletje voor in het water en dat zorgde wel voor wat denkwerk. Het balletje rolde steeds in het schuim waardoor je het niet meer kon zien. Met wat speurwerk bracht ze het balletje steeds terug, tot deze op het laatst toch een keer werd meegenomen door een laag schuim wat zich verplaatste in de branding. Zoeken, zoeken, zoeken...geen balletje meer maar wat een volhouder!

Voor wie wil weten wat het schuim precies is:
De Phaeocystis, de zogenaamde schuimalg, begint in het voorjaar te groeien. De algen splitsen zich op en gaan na verloop van tijd door gebrek aan voedsel massaal dood. Omdat de cellen eiwit bevatten, worden ze vervolgens door de golven makkelijk opgeklopt tot schuim. Als het flink hard heeft gewaaid, zoals het de afgelopen dagen deed, komt dat schuim uiteindelijk vanzelf op het strand terecht. Weet je dat ook weer!:-)  (bron: NH Nieuws)

Verrast door wel een heel bijzonder kadootje in de tuin! We hadden al het vermoeden dat er een eendje zat te broeden in het groen achter de vijver. De vorige bewoners hadden er wel over verteld maar voor ons was het toch een leuke verrassing. Vrijdag 6 mei jl. een warme dag, ik was daarom al vroeg op pad met Utah, lekker even zwemmen in het park. Toen we daarna gingen ontbijten, met de tuindeur open, klonk er ineens wel heel veel gepiep en onrustig gekwaak! Even checken...en daar waren ze, 15 schattige kleine eendjes! Utah vond het wel gek maar deed ze niets, ook wel bijzonder want meestal horen eendjes in het water volgens Utah :-)

Het grut liep door de tuin, achter mams aan en wat was het een leuk gezicht! Het geluk was niet voor lange duur, buurpoes lag op de loer en net toen Utah binnen was vond er in luttele seconden een wilde roofpartij plaats. Zes dode kuikentjes en moeder eend volledig in de stress. Moeders wilde maar één ding wegwezen en wel meteen... Bij de sloot naast de tuin van de buren stond het arme dier de kwaken, de kleintjes moesten komen! Zonder hulp konden ze daar niet komen, we hebben de negen overgebleven kleintjes gevangen in een doos en veilig bij moeder eend gebracht. Daar gaan ze het 'grote' water op. Zo hard kan het zijn in de natuur!

Geocaching (www.geocaching.nl) is hartstikke leuk om te doen, bij ons heeft het een tijdje in een 'vergeten hoekje' gelegen. Tijd om het weer eens op te pakken! We hebben, tot nu toe, zo'n 30 caches gelogd in verschillende landen. Nu beginnen we even lekker eenvoudig, lopend vanaf huis. Dat was echt leuk! We lopen dus zeer regelmatig langs caches waarvan we dus echt niet wisten dat ze er lagen :-)

"Lie, mag ik met Utah een spelletje doen?" vraagt Joya aan mij. Utah is altijd in voor een spelletje en Joya mag kiezen welke het wordt. Ze kiest voor de wiebel flesjes. Ik zit gezellig bij ze op de grond en terwijl ik 'stiekem' een paar foto's maak vraag ik me af wie nu wie eigenlijk vermaakt.... :-)

Zondag hebben we weer een date geprikt met de 'Vrienden van de Zweedse Herder' in Rozendaal. Ook deze keer maken we een mooie ronde over het Rozendaalse Veld en het weer zorgt voor prachtige luchten en net zulke mooie foto's. Het is echt genieten met alle Spetsen en natuurlijk ook met de gezellige baasjes! :-) Er zijn zo'n vijfentwintig Spetsjes in alle leeftijden, zo verschillend en zó hetzelfde! Bedankt allemaal voor de gezellige dag!

Afgelopen zondag was er een wedstrijd behendigheid bij HSV 'De Vrije Sprong'. We doen zelf geen behendigheid meer maar het blijft natuurlijk wel leuk om even te gaan kijken en clubgenootjes aan te moedigen. Utah is gespot en op de foto gezet door Saskia. Bedankt voor de foto's!

Ja ja zelfs aan de kust raakte het kwik vandaag bijna de 20 graden aan! Ondanks de wind was het er heerlijk... het strandseizoen is weer geopend, we moeten het weer delen met de "badgasten".  Utah zag meteen een uitdaging als strandwacht en ik moet zeggen we hadden een perfecte uitkijkpost.

De foto is gemaakt met mijn telefoon.

Elke week volgen we met plezier een lesje Hoopers bij Gerdine van Hond in Aktie. Het is echt leuk en de uitdaging is groter dan het misschien doet vermoeden. Daarbij is ook de interactie tussen mens en hond interessant om onder de loep te nemen. Voorbeeldje: bij Utah lijkt het door haar vaak onstuimige gedrag met veel geblaf dat ze helemaal niet op mijn houding let maar niets is minder waar. Zet maar eens een been/voet een andere richting op in het parcours en het gaat ineens ook anders. Beter of juist minder, afhankelijk van de houding en richting natuurlijk :-) Inmiddels kunnen we al best een parcourtje lopen met een redelijke afstand tussen baas - hond. Het vak waar ik zou moeten blijven mag nog iets kleiner worden maar dat is nu net de uitdaging!

Onze trainster Gerdine heeft vorige week een filmpje gemaakt van het laatste rondje tijdens de training.